Какъв си такъв мил и невинен, нямам идея какво да те правя. Усмихвам се нагло и издишам дим във лицето ти, а ти просто обръщаш буза – за целувка, не за шамар. Какъв си такъв и как ме намери, от проклетите най-проклинаната.. И седиш, хванал ме за ръката, и ми бършеш сълзите от други извикани.
А пък аз съм си скрила сърцето вдън гори тилилейски, нямаш шанс да го хванеш, никакъв шанс. Поредната китара, в поредните ръце, а пък усмивката ти е толкова непоредна, че чак не ми се иска да ти слагам номерче. Но го надписвам и те слагам във бурканчето между подобието на душата ми и няколко предишни призрака.
И си толкова мил, че чак ме боли добротата ти, кой си ти, че да чувстваш, щом аз никак не чувствам. Кой си ти да ме искаш след като на мен ми е пусто и е вечен потоп. Изчерпаха се и драконите, и пиратите, и стрелците. А не си нито принц, нито рицар. Нямаш право на моите усмивки изтръгвани с писъци, нямаш право да треперещите ми пръсти.
Отметваш русия ми кичур, който другиго обича, и въздъхваш във лицето ми надежди и мечти..
Върни се пак пред година, осем месеца и два дни.. Още можех да обичам.
0 коментара:
Публикуване на коментар